การผสมแผ่นตะแกรงสามแบบบนตะแกรงเดียวกันและปัญหาที่ตามมา

การเปลี่ยนแผ่นตะแกรงทั้งชุดมีค่าใช้จ่ายและต้องหยุดเดินเครื่อง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะอยากเปลี่ยนเฉพาะแถวที่เสียหนักที่สุด บางครั้งก็ถูก แต่บางครั้งก็ได้ตะแกรงที่ติดขัด เผาไหม้ไม่สม่ำเสมอ และทำลายทั้งแผ่นใหม่และแผ่นเก่าไปพร้อมกัน ความต่างอยู่ที่ผสมอะไรเข้าด้วยกัน

1. การผสมแบบแรก: สองรูปทรงบนตะแกรงเดียวกัน

แบบที่พบบ่อยคือช่วงท้ายใช้แผ่นไม่มีรู โซนร้อนใช้แผ่นมีรู อีกแบบคือพื้นที่หนึ่งใช้แผ่นตัว S อีกพื้นที่ใช้แผ่นแบบกว้างหรือตัว T ทั้งสองแบบเสียหายด้วยเหตุเดียวกัน เพราะระยะพิทช์ ความสูงหน้าตัด และเส้นทางลมผูกกับรูปทรงของแผ่น

ระยะพิทช์ต่างกันทำให้จำนวนแผ่นต่อความกว้างหนึ่งเมตรเปลี่ยน แถวของแบบหนึ่งจึงไม่ตรงกับอีกแบบ และแผ่นริมไม่ถึงซีลข้าง ความสูงต่างกันทำให้ชั้นเชื้อเพลิงขึ้นลงเป็นขั้นตามแต่ละแถว ความหนาชั้นและแรงกวนเปลี่ยนในจุดที่ผู้เดินเครื่องมองไม่เห็น เส้นทางลมต่างกันทำให้แถวที่มีรูลากลมส่วนใหญ่ของห้องลมไป แถวไม่มีรูขาดลม และแถวที่ขาดลมคือแถวที่ร้อน กรณีรูปทรงนี้วิเคราะห์ไว้เต็มในบทความแผ่นตะแกรงมีรูระบายอากาศใช้แทนของเดิมได้ไหม ส่วนการเทียบสามรูปแบบของแผ่นชีวมวลอยู่ในบทความแผ่นตัว S แบบกว้างหนา และตัว T

2. การผสมแบบที่สอง: สองเกรดในแถวที่อยู่ติดกัน

การผสมเกรดมีเหตุผลรองรับมากกว่าการผสมรูปทรง และเป็นพื้นฐานของการเลือกวัสดุตามโซน คือโซนเผาไหม้หลักใช้เหล็กแพง สองปลายใช้เหล็กหล่อ มันผิดพลาดเมื่อวางสองเกรดติดกันโดยไม่ตรวจว่ามันขยายตัวอย่างไร

ข้อแรกคือการขยายตัวจากความร้อน สมมติสองเกรดต่างกัน 1 × 10⁻⁶/℃ ในค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัว บนแผ่นยาว 390 มม. ที่ 1000℃ ความต่างของการยืดตัวประมาณ 0.4 มม. ซึ่งอยู่ในระดับเดียวกับช่องว่างที่ออกแบบไว้ระหว่างแผ่น ดังนั้นแถวหนึ่งสามารถปิดช่องของแถวข้างเคียงได้

ข้อที่สองคือความแข็งแรงที่อุณหภูมิสูง เหล็กหล่อที่อยู่ใกล้เพดานอุณหภูมิของตัวเองจะคืบและบิดงอ ส่วนเหล็กผสมนิกเกิลที่อุณหภูมิเดียวกันไม่เป็นเช่นนั้น แถวที่บิดงอจะยกแผ่นข้างเคียง ระยะซ้อนเปิดออก ลมรั่วผ่านช่องใหม่ และจุดร้อนย้ายไปอยู่ที่เส้นแบ่งระหว่างสองเกรด ในทางปฏิบัติแถวที่ถูกกว่าจะเสียก่อนและพาแถวแพงข้าง ๆ เสียไปด้วย ซึ่งทำให้เงินที่จ่ายเพิ่มเพื่อเกรดดีกว่าหมดความหมาย

เงื่อนไขที่ยอมรับการผสมเกรดได้ คือเส้นรอบรูป ระยะพิทช์ และความสูงเหมือนกันทุกประการ เส้นแบ่งวางที่รอยต่อโซนไม่ใช่กลางโซน ค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวต่างกันไม่เกิน 1 × 10⁻⁶/℃ และมีการบันทึกว่าเกรดใดอยู่ตำแหน่งใด เพื่อให้การยกเครื่องครั้งต่อไปไม่ต้องเดา

3. การผสมแบบที่สาม: แผ่นเก่ากับแผ่นใหม่ในชุดเดียว

แบบนี้พบบ่อยที่สุดและมองเห็นยากที่สุด แผ่นที่ใช้แล้วไม่ได้มีขนาดเท่าแผ่นใหม่ ผิวบางลง ระยะพิทช์ยืดออก รูสลักกลายเป็นวงรี ฟันขบประกบสึก การใส่แผ่นใหม่ระหว่างแผ่นเก่าสองแผ่นนำมาซึ่งสามเรื่อง

ระยะซ้อนผิด แผ่นใหม่จึงอยู่สูงหรือต่ำกว่า และความหนาชั้นเชื้อเพลิงกระโดดที่แถวนั้น รูสลักไม่ตรง สลักจึงรับแรงที่ขอบแทนที่จะตลอดความยาว และสุดท้ายถูกเฉือนขาด ภาระของชุดขับเพิ่มขึ้นเพราะแผ่นใหม่ถูกดันโดยฟันที่สึกและไม่แบ่งแรงเท่ากันแล้ว อาการแรกมักเป็นเสียงดัง ตามด้วยการติดขัด

การผสมสองล็อตหรือสองโรงหล่อก็อยู่ในกลุ่มนี้ แม้เป็นแบบเดียวกัน พิกัดความเผื่องานหล่อและองค์ประกอบทางเคมีก็แกว่ง สองม้วนหลอมจากสองผู้จัดจำหน่ายอาจต่างกันพอที่แผ่นจะใส่แทนกันไม่สนิท เมื่อเปลี่ยนเป็นระยะ ควรให้อะไหล่มาจากม้วนหลอมเดียวกับแผ่นที่ใช้งานอยู่ และตรวจขนาดบนแผ่นจริงไม่ใช่บนแบบ

4. สามแบบในตารางเดียว

5. ห้าเงื่อนไขให้การเปลี่ยนบางส่วนยังปลอดภัย

1. แผ่นที่เปลี่ยนมาจากแบบเดียวกันและม้วนหลอมเดียวกับแผ่นที่ยังใช้งาน
2. วัดความหนาและระยะพิทช์ของแผ่นที่เก็บไว้ใช้ต่อ และอยู่ในพิกัดความเผื่อ ไม่ใช่แค่ “ดูยังดี”
3. เส้นแบ่งใหม่–เก่าอยู่ระหว่างแถว ไม่เคยอยู่กลางแถว และควรอยู่ที่รอยต่อโซน
4. เปลี่ยนสลัก ซีลข้าง และชิ้นส่วนยึดพร้อมกับแผ่น เพราะมันสึกพร้อมกันเป็นชุด
5. เข้าใจแล้วว่าแผ่นเดิมเสียเพราะอะไร ถ้าเป็นการไหม้ทะลุที่ช่องใดช่องหนึ่ง แผ่นใหม่ในช่องเดิมก็จะเสียแบบเดียวกันภายในไม่กี่สัปดาห์

6. เราตรวจอะไรก่อนจัดส่ง

เราเป็นผู้จัดจำหน่ายแผ่นตะแกรงเคลื่อนที่ แผ่นอยู่กับที่ ซีลข้าง และอะไหล่ประกอบสำหรับตะแกรงโยกเยกที่เผาชีวมวล จัดส่งจากโรงงานพันธมิตร สำหรับการเปลี่ยนบางส่วน ข้อมูลที่มีประโยชน์คือความหนาและระยะพิทช์ที่วัดได้ของแผ่นส่วนที่ยังใช้ต่อ ม้วนหลอมหรือล็อตของคำสั่งซื้อครั้งก่อน และผังที่ระบุว่าจะเปลี่ยนแถวใด เมื่อมีข้อมูลเหล่านี้ แผ่นใหม่จะถูกจับคู่กับสิ่งที่อยู่บนตะแกรงจริง ไม่ใช่กับสิ่งที่เขียนในแบบ